Lente

Laat ik jullie vertellen over Demeter. Wat heeft ze het druk. Het is weer die tijd van het jaar dat het koren op het veld zijn weg zoekt naar de zon. Geduldig tovert Demeter prachtige bloemen tevoorschijn. Zo eert ze het leven. Dat is in de winter wel anders, dan zit ze thuis te mokken, rouwend om haar jonge dochter, die ze zo moeilijk kan loslaten. Helemaal ongelijk heeft ze niet – iedere winter verliest ze haar oogappel aan een sombere man die het zonlicht schuwt. Welke moeder wenst haar kind niet wat beters toe? 

Persephone

Het verhaal gaat dat alles begint met Zeus, bij wie Demeter een dochter krijgt: Persephone. Met recht een mooie meid te noemen. Dat ziet Hades ook, de god van het dodenrijk valt meteen als een blok voor haar. Wanneer het lieve kind bloemen plukt in het veld, ontvoert hij haar naar de donkere onderwereld. (Ja ja, de goden schuwden het schaken van een minderjarige niet.)

Demeter is plotsklaps haar meisje – kore in het Grieks – kwijt. Haar verdriet is ondraaglijk. Mismoedig ontvlucht ze het godenrijk. Zonder Demeters zorgzame aandacht verdort de aarde, niets wil meer groeien. De mensen lijden honger. Zeus ziet dit allemaal met lede ogen aan en concludeert: dit kan zo niet langer. Hij stuurt zijn zoon Hermes naar het schimmenrijk met de opdracht zijn dochter met haar moeder te herenigen. Maar voordat Persephone met Hermes mee naar boven gaat, eet ze zes pitten van een granaatappel die de sluwe Hades haar gegeven heeft. (Vrouwen en appels — wat is toch?) De regel is: als je iets eet uit het dodenrijk kun je niet meer terug. Wist zij veel. Hiermee is haar lot en dat van de aarde bezegeld. 

Seizoenen

Vanaf nu behoort Persephone zes maanden per jaar toe aan Hades. Daar heeft ze zich maar in te schikken. De overige maanden is ze bij haar moeder. De vreugde van hun hereniging zien we ieder jaar in de lente terug en duurt twee seizoenen. In de herfst daalt Persephone weer af naar het donkere onder en neemt ze haar plaats naast Hades in als godin van het dodenrijk. Demeter zich terug en de aarde wordt koud van haar verdriet.